Historia rasy

HISTORIA   RASY   SCOTTISH   TERRIER Pierwsza wzmianka o terierach ze Szkocji pochodzi z lat 1436-1561. John Lesley biskup Ross wspomina w „Historii Szkocji” o krótkonożnych i szorstkowłosych psach, które potrafią wchodzić do podziemnych nor lisów i borsuków.

Z początkowo różnorodnej grupy szkockich terierów szorstkowłosych nazywanych wirehaired scottish terriers na początku XIX wieku kształtuje się jednolity typ rasy. Jest bardzo prawdopodobne, że takie rasy jak: Skye Terrier, West Highland White Terrier i Cairn Terrier mają wspólne korzenie ze szkockim terierem na co wskazuje ich podobieństwo eksterierowe jeszcze w początku XX wieku. W roku 1840 Charles Hamilton Smith opisuje w „Dogs” teriera szkockiego (scottish terrier) zwanego też szorstkowłosym (wirehaired terrier), nazywając go najstarszą rasą terierów. Jako charakterystyczną maść podaje barwę piaskową lub kolor ochry, często z białymi znaczeniami.

W latach 80tych XIX wieku kapitan Mackie posiadał hodowlę terierów. Chcąc pozyskać psy do celów hodowlanych odbył podróż po górach Highland, gdzie odwiedził myśliwych hodujących teriery. Z podróży przywiózł kilka psów w typie odpowiadającym jego wymaganiom dla rasy terier szkocki. Większość psów była płowa, szarożółta lub pręgowana. Wiele zwierząt miało białe znaczenia, ich włos był twardy i szorstki. Dorothy Caspersz w swojej książce podaje te psy jako linię, z której powstał współczesny terier szkocki.

W latach 90tych XIX wieku rasa staje się popularna ze względu na swoją przydatność łowiecką. Szwajcarski kynolog J. A. Petersen w cyklu artykułów  opublikowanym w „Zentralblatt für Jagd- und Hundeliebhaber” (1894) pisze o terierze szkockim: „Silny, zwinny i dobrze umięśniony, ostre zmysły, doskonały węch i potężne szczęki. Ten mały bojownik jest tak odważny i dzielny, że wyciągnąłby diabła z piekła, jeśli tylko taki by istniał. Nie do wiary przez jak ciasne i kamieniste otwory potrafią się prześliznąć te posłuszne i wytrzymałe pieski, jak kierując się węchem zwinnie przeciskają się przez szczeliny skalne, przypominające labirynt korytarze oraz kupy kamieni i żwiru, by w końcu dostać się do swojego śmiertelnego wroga. Nie ma lepszego psa na lisa i borsuka, doskonale nadaje się także do polowania na kunę, jest także zapalonym łowcą wydr. Potrafi je zarówno wypłoszyć z kamiennych nor leżących na brzegach górskich strumieni, jak i wystawić w wodzie i zadławić. Dobre teriery są wysoko cenione również w Szkocji i trudno nawet za duże pieniądze kupić rzeczywiście rasowe i dobrze ułożone psy charakteryzujące się wszystkimi cechami rasy i jednocześnie posiadające wszystkie przymioty psa myśliwskiego”.

W 1880 roku zarejestrowano w Kennel Club pierwszą oficjalną linię hodowlaną, z której wywodzą się dzisiejsze szkockie teriery.  Pierwszy standard rasy został opisany przez Mr J.B. Morrisona i Mr Thomson Gray i opublikowany w Illustrated Book of the Dog w 1880 roku. Wzorzec opisywał najważniejsze cechy, które od tej pory miały charakteryzować rasowe psy, jak np. „muskularna budowa ciała”, „dobrze przylegające zęby”, „głęboko osadzone oczy”, „proste i krótkie przednie kończyny”, „dobrze rozwinięte udo”. Wszystkie te wymagania wzorca obowiązują po dzień dzisiejszy. Od tamtej pory zmieniła się jedynie pożądana masa ciała, głowa stała się nieco dłuższa, ogon jest wyżej osadzony, włos dłuższy. Są to jednak jedynie drobiazgi, ogólny typ psów pozostał od ponad 100 lat niezmieniony.

Pierwszym popularyzatorem rasy i wystawcą szkockich terierów był Mr J.A. Adamson z Aberdeen.  Jego pies Sir Roger Rough był jednym z pierwszych utytułowanych szkotów. W rodowodach pierwszych szkotów przewijają się psy o imionach Tartan, Syringa (własność Mr Piggott) i Splinter (własność Mr Gordon Murray). Pierwszym championem w rasie została suka Syringa. W latach 1886-1894 Mr H.J. Ludlow posiadał 8 pierwszych championów w rasie. Najwiekszą karierę wystawową w XIX wieku zrobił Ch Killdee. Najważniejszą suką hodowlaną była Splinter II (właściciel Mr Ludlow), która dochowała się 70 potomków z tytułem championa. Jednym z najważniejszych psów, pojawiającym się w rodowodach  współczesnych terierów szkockich, był należący do Mr Ludlow  pies o imieniu Bonaccord. Pokryta nim Splinter II wydała na świat ważnego reproduktora o imieniu Rambler. Pies ten skojarzony został z suką Worry i w wyniku tego krycia w roku 1882 w hodowli kapitana Mackie’go przyszły na świat trzy późniejsze championy, m. in. pies o imieniu Dundee. Trzy lata później w wyniku krycia Dundee x Bitters (córka Bonaccorda i Splin ter II) urodziła się Lorna Doone, również późniejsza zdobywczyni tytułu championa. Została ona pokryta swoim dziadkiem o imieniu Rambler, w wyniku czego  przyszedł na świat późniejszy champion Alister. Oba samce Dundee i Alister stanowiły punkt wyjściowy dwóch ważnych linii hodowlanych. W rodowodzie prawie każdego współczesnego teriera szkockiego znajduje się wśród przodków albo Dundee, albo Alister, albo też obaj razem. Dundee był pręgowany, Alister czarny, co wtedy było wyjątkiem. Jak widać  hodowcy zastosowali dość rygorystyczny chów krewniaczy aby uzyskać pożądany efekt w krótkim czasie.

Mr Ludlow  wraz z kilkoma innymi pasjonatami rasy założył w 1883 roku Scottish Terrier Club of England. Scottish Terrier Club of Scotland powstał w roku 1889. Pierwotny standard rasy był zrewidowany w roku 1930 a następnie zatwierdzony przez Kennel Club i opublikowany jako oficjalny standard rasy.

Lata 20te i 30te XX wieku były latami największej popularności rasy. Hodowlę skierowano na psy o umaszczeniu czarnym, które były uważane za bardziej eleganckie. Niestety moda na czarne szkoty,a co za tym idzie hodowla preferująca to umaszczenie spowodowała wzrost częstości występowania nowotworów zwłaszcza melanotycznych. Zmieniła się też rola szkota. Przestał on polować i stał się psem „salonowym”. Do Polski zostały sprowadzone przed II wojną światową z Anglii i z Austrii.